beni sevme
 

sen bilmezsin benim yalnızlığımı
    yaşayamazsın sokaklarında

                               umutsuzluğumun
için üşür

    kış akşamları indiğinde üzerine
yalnızlığımda batırırsın

                     kağıttan gemilerini
dudaklarından kan sızar çatlak çatlak
kaybolursun bir kadının

              peşinden koşarken
burnuna çalar kokusu

     tenindeki yağmurun
hep geceyi görür gözlerin
bir rüzgar eser denizimin üzerinden
yapraklar çıldırır ayaklarının altında
saçlarını dağıtır ,

      umutsuzluğumun fırtınası
yüreğinle solursun yalnızlık tozunu
                                   kaybolursun
düşüncemden büyük bir parça alıp
                   hayalini alıp yokluklarda
durmaksızın gidersin sonsuzluğuma
    hiç bitmez yolculuğun.

sen bilmezsin benim yalnızlığımı
yaşayamazsın sokaklarında

                          umutsuzluğumun
şehrimin içerisinden doğar karanlık
beni sevme

      bu zamansızlık boşluğunda
nefesin tıkanır yollarımın yarısında
düşüp kalır avucuna yüreğin

            alev alev
gözlerin kayar

            kırmızı yıldızlarıma
ölü denizimden çığlıklar sarar etrafını
gölgeler üşüşür başına

             kuraklığında çöllerimin
        -beni sevme-
zamansızlık dört bir tarafım
pusulasız bir gemi atışları yüreğimin
kaybolmuş bir hikaye

              sonunu bilmediğim
        -beni sevme-
belki bir dakika sonra (belki şimdi)
kendi şehrimin içerisinden gideceğim

-beni sevme-
               yorulursun
belki bir dakika sonra (belki şimdi)
          öleceğim...

 

teoman

kupakizi_sinekvalesi@hotmail.com

Şiir Eklenme Tarihi: Ocak 2004