Her Kaybedişin Ardından Gölgemizde Yalnızlık...   Her aşk dikenli teller ardında bir hazin kanayıştır ve her ömür de bu kan revâna yataklık yapan sunak taşı.. Katlanılması için benliğimizdeki anaforların burgaçlarında verdiğimiz en ağır imtihandır Aşk.. Çamura ve kire bulanmadan bâzen sonu vuslâttır ki hazzın doruk noktasında ellerimizdeki revnâklı piyâlelerden yudumlarcasına mest ü hayrân zihinlerimiz esrik,çoğu kez ise sonu hicrândır ki ciğerimizi lime lime etmiş baldıran zehriyle,ağzımızdaki ısırganlardan damlayan kan misâli bir hüsrân ve bir yürek yangınıdır.. Bomboş bir çaba ve bomboş bir yaşamdır artık elimizde kalan.. Bu kaybedişler neden zor gelir insana?Her şeyi ile hayâtınıza girip yaşam biçiminizi işgâle yeltenip de akışına yön vermesine izin verdiğiniz kişinin bir de bakmışsınız ki;bakışları bakışlarınıza,anıları anılarınıza,kokuları kokularınıza karışmıştır ve‘O’artık ‘SİZ’olmuştur siz ise zaten o girdâba kapılıp saman çöpü misâli akışa râm olmuşsunuz bile.. Bu bir birliktelik gibi görünüyor olsa bile ayrılık her an kapımızda nöbettedir..Gün saat ve ân geldiğinde o kapıdan çıkan gidecek,kalan ise ondan kalanlara kâfûr kokulu bir mum dikip seremonilerde yitecektir..Aslında ondan kalanlar da ondan olduğuna göre demek ki onunla herşeyi yollamamışız..Anılarla yaşamayı da öğretecektir Aşk.. Gülüşü kulağınızda resimleri,şiirleri,mektupları,mesajları ve bir de cep telefonunuza kaydettiğiniz artık hükmü geçersiz bir telefon numarasıdır size kalanlar..Ondan ve Aşktan.. Oysa ki bu yitirişin ardında güzel olan ondan bize kalanlardan oluşmuş bir içsel güzellikler demetidir ki engin ufuklar açmıştır gönlümüzde ve bir anlamda kayıplarımızdır kazancımız olanlar.. Ve sonrası... Şimdilerde; Evleri beyaz badanalı ve cumbalarının ferforjelerinden hoş ıtırlar saçan sardunyalar,akşamsefâları ve fesleğenler sarkan,bahçesindeki kameriyelerin pergolalarında baygın renkleri ile begonviller ve yaseminler geceme görsel bir armoni katan,denize kıyısı olan bir kasabadayım.. Aşk yorgunluğuma ilâç olacak bir beklenti içinde gökyüzünde süzülen martıları seyrediyorum ve beyâz kanatlarına özgürlüğün,mavinin ne denli yakıştığını görüp mırıldanıyorum içimden.. ‘‘-Keşke iki mavi arasında yok olsam da tüm sırlarımı bu iki mavi arasına gizlesem ve aşkın ağrıtan yanından ezgiler fısıldasam, yürek kabarmasına benzeyen dalgalarına!...’’ Bilirim ne sırlar gizlidir koynunda bu lâcivert münhanilerin..Kızıldeniz ki yıllarca saklamamış mıdır Firâvun’u derinliklerinde ve Hz.Musa’ya kılâvuz olup da yarılıp onu karşı kıyıya geçiren de yine bu ser verip de sır vermeyen tuzunu âşıkların gözyaşlarından alıp hüzünlü aşk hikâyelerini bir anne şefkâti ile dinleyip kendini kıyılara çarpan deniz değil midir?! Deniz kızlarının fısıldadığı acıklı,lirik aşk şarkılarını duyarız gecenin sessiz bir ânında..Ve yangınlarını anlatan âşıkların her damlasına akıttığı gözyaşlarının hikâyelerini,sevdâlarını bu sırlı deli maviden alıp hokkamıza,yine bununla çekeceğiz temize yüreğimizdeki ak sayfalarda.. Ve siz Eyy!.. Güneş,mehtâp,yıldızlar ve yakamozlar!..Şahit olun denizin bağrındaki sırdan sancıya ve ortak olun gizine ki hafiflesin yükü..Çünkü aşk sonsuza kadar acıtır.. Neşe Yeşilova Şiir Eklenme Tarihi: Eylül 2004

Foto: C. İstikbal