PİŞMANLIK Çiçek kokuları yayılmakta taraçaya                    Yeni doğan dolunaya, Göz kırpıyor yıldızlar pul pul. Dalgaların sesine,             bir gitar solosu karışıyor Çekiyor beni senli bir dünyaya. Kapılmışım salıncağın gel-git’ine Sana geliyorum, senden gidiyorum. Usum, yüreğimi sorguluyor: “Yana yana yanıyorsun Bir yalana kanıyorsun Adını hiç anmasan da Unuttun mu sanıyorsun?” Günlerce ayrıyım senden. Bir kaçışta, bir yalandayım; Hani, için için erir ya insan; erim erim İşte öyle bir andayım.                Doğrusu olan şu ki; “Canım” deyişini özledim canım! Ah! Vursam başımı taştan taşa, Sonradan gelir akıl başa;                         Pişmanım! Ellerin ellerimde, gözlerin gözlerimde “Seni seviyorum” demediğime pişmanım; Utangaçlığıma, sıkılganlığıma düşmanım. Bugün günlerden Salı.                 Gözlerim kapalı; Esrik duygularımla iç dünyamda gördüğüm, Öylesine karışık ki bu kördüğüm. Çözmek olası mı bir tanem? Dolunayın çevresindeki yıldızlar gibi Yolunda solduğum, uğrunda öldüğüm; Unutmak olası mı? Şimdi, “Güller arasında” şarkısı duyuluyor                           uzaktan, Dalgaların sesi biniyor üzerine biteviye; Bitmesin bu an diye. Bu kaçışı deşmekte,                kendimle halleşmekteyim: “Yakınından uzağından Sıcağından sazagından Aşkın tatlı tuzağından Kurtuldum mu sanıyorsun?”   Ahmet ÖZDEMİR   (Şiir Eklenme Tarihi: Eylül 2002)