KIRMIZI..   Geçmişin hep taşırdı seni,               yüreğindeki en gizli kuytulara.. Süvariler at koştururdu         gözlerinin önünde,                     acı_tatlı sevdalara.. Yıldızlardan ışık alırdın,          ödünç, ruhunun karartma gecelerine.. Dökülürken ağzından belli belirsiz kelimeler, arada bir hüzünle sızlanırdın.. Aceleyle süzülürdü damlalar yanağından,            geçmişe sığınan                        anıları bulabilmek için.. Ne bekleyenim var derdin,ne beklediğim.. Oysa seni sevdiğimi bilirdin,              en az kendini bildiğin kadar.. En az senin kadar bir başına.. Ve en az benim kadar ,                   olaylara aşina.. Bir ışık tutardın bana çoğu zaman,         kendini ve geçmişini unutarak.. Bense seni dinlemek isterdim hep,             kendimi seninle avutarak.. Beni bırak kendimle baş başa,      diyemezdin.. İstediğin neydi bilirdin ,              bana söylemezdin... SEN, benim kırmızımdın..     İndirmezdim bayraklarını yarıya,          ve hüzün biriktirmezdim geleceğine.. Şimdi;senin yokluğunu taşıyorum                    içimde,iyileşmez bir yara olarak.. Her nedense canımı acıtmıyor..             biliyorum..                      öğreniyorum.. Ve bununla yaşamayı seviyorum..        Sensizliği ve hüznü gölgem bilerek.... Ebru Zara ebruzara@hotmail.com Şiir Eklenme Tarihi: Nisan 2002